สบายดี...สปป.ลาว (2) อดีตพบปัจจุบันที่...หลวงพระบาง

[Gettawa]

"หลวงพระบาง" หรือเมืองเชียงทอง ซึ่งในอดีตเคยเป็นนครหลวงของอาณาจักรลานช้าง เป็นเป้าหมายจุดแวะพักเยี่ยมเยือนที่อยู่ห่างไกลสุดของทริปซีตรองตะลุยลาว ครั้งนี้  สมาชิกกลุ่มทั้งหมดซึ่งประกอบด้วยยานพาหนะคู่ใจ  7 คัน  และคน 24 คน ขับตะลุยผ่านขุนเขาสลับซับซ้อน เส้นทางคดโค้งที่มีคนนับสถิติไว้ว่ามีจำนวนมากถึง 3,200 โค้ง จากวังเวียงสู่เมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรมของลาวในวันที่ 2 ของโปรแกรม

คำ ขวัญของเมืองหลวงพระบางคือ "หลวงพระบางงามกระเดื่อง เลื่องลือวัฒนธรรม"  เมืองหลวงพระบางได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 2538  และได้รับการยกย่องว่าเป็นเมืองที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ที่ดีที่สุดใน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้  เมื่อมาเยือนลาวนักท่องเที่ยวประมาณ 90% นิยมมาเที่ยวหลวงพระบาง เพราะเป็นเมืองเก่าที่มีความโดดเด่นทางด้านวัฒนธรรม สถาปัตยกรรม และวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คน   มีทั้งวัดวาอารามเก่าแก่มากมาย มีบ้านเรือนอันเป็นเอกลักษณ์โคโลเนียลสไตล์ ที่มีความผสมกลมกลืนระหว่างของเก่ากับของใหม่ ซึ่งหล่อหลอมจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของหลวงพระบาง  เนื่องจากการเป็นเมืองมรดกโลกนั้นแม้หลายคนจะมองอีกมุมหนึ่งว่าไม่ทำให้ เกิดแวลูทางด้านเศรษฐกิจเพราะทุกอย่างอนุรักษ์ไว้หมด สภาพบ้านเรือนห้ามดัดแปลง หรือแม้แต่สีทาบ้านถ้าจะทาสีใหม่ก็ต้องขออนุญาตก่อนก็ตาม

[Gettawa]

แต่สภาพเดิมๆ โบราณเก่าแก่ย้อนยุค เรียบๆ ง่ายๆ เหล่านี้แหละที่เป็นจุดขายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญ เพราะเป็นสิ่งที่คนจำนวนไม่น้อยในยุคนี้ ขณะนี้โหยหา โดยเฉพาะนักเดินทางผู้เบื่อหน่ายและเหน็ดเหนื่อยกับโลกวัตถุนิยมสุดขั้วที่ เร่งรีบ เร่งรัด ขาดจิตวิญญาณของความเป็นมิตร และพัฒนาการที่หล่อหลอมมนุษย์ให้กลายเป็นสัตว์สังคมที่มีรูปฟอร์มการดำเนิน ชีวิตเหมือนกันหมดเหมือนถูกโปรแกรมไว้ให้ตามติดทุกก้าวย่างของโลกตะวันตกจน ไม่เหลือบุคลิกเฉพาะของวัฒนธรรม วิถีชีวิตและธรรมปรัชญาแห่งภูมิภาคที่แตกต่างหลากหลาย

[Gettawa]

ชาวคณะใช้เวลาที่จำกัด 1 คืน 1 วันที่หลวงพระบางด้วยการแวะกราบคารวะ "พระธาตุพูสี" หรือ "พระธาตุจอมพูสี" ที่สร้างขึ้นมาตั้งแต่ ปี 2347 ซึ่งตั้งโดดเด่นอยู่บนม่อนเขา "พูสี" ที่ถือเป็นใจเมืองหรือหลักเมืองหลวงพระบาง ตามตำนานเล่าว่า ฤาษีสองพี่น้องคือ คืออามะละและโยทิกะ ได้เลือกพูสีเป็นใจเมืองเนื่องจากมีชัยภูมิที่เหมาะสม  บนยอดพูสีนั้น นอกจากจะได้กราบสักการะพระธาตุแล้ว ผู้มาเยือนยังได้ชมวิวเมืองหลวงพระบางทั้งเมืองแบบเบิร์ดอายวิวอีกด้วย

เมื่อ ชื่นชมวิวเมืองหลวงพระบางจนพอใจแล้ว ชาวคณะซีตรองก็เดินกลับทางเดิม เพราะมืดแล้ว แต่ก็มีบางคนเดินกลับลงอีกทาง ซึ่งได้ยินไกด์บรรยายให้ลูกทัวร์กลุ่มอื่นฟังว่า ทางลงเส้นนี้จะผ่าน "วัดถ้ำพูสี" ที่เป็นรอยพระพุทธบาทธรรมชาติที่ดูคล้ายฝ่าเท้าขนาดใหญ่ฝั่งลึกลงในโพรงถ้ำ ซึ่งเป็นสถานศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งบนยอดเขาพูสี   จากนั้นคณะซีตรองตลุยลาวเหนือได้แวะไปเดินตลาดมืดหรือตลาดคนเดินที่อยู่ ใกล้ๆ  และซื้อสินค้าประเภทหัตถกรรมติดไม้ติดมือมากันครบ  ส่วนตอนเช้าก็รีบตื่นตั้งแต่ตี 5  เพื่อออกมาตักบาตรข้าวเหนียว ประเพณีที่เลื่องชื่อของคนหลวงพระบาง  หลังรับประทานอาหารเช้าแล้วก็พร้อมล้อหมุนออกเดินทางไปแวะชมน้ำตกตาดกวางสี และมุ่งหน้าสู่นครหลวงเวียงจันทน์

[Gettawa]

ข่าวสารปะเทดลาวรายงานเมื่อเดือนธันวาคมที่ผ่านมาว่า  ในปี 2552  นักท่องเที่ยวไทยเดินทางเข้าแขวงหลวงพระบางถึง 41,300 คน คิดเป็น 11.9% ของนักท่องเที่ยวทั้งหมดที่ไปเยือนที่นั่น โดยนักท่องเที่ยวจากอังกฤษมากเป็นอันดับ 2 คิดเป็น 7.36%   ตามด้วยสหรัฐฯ  ฝรั่งเศส แคนาดา ออสเตรเลีย เยอรมนี จีน  ญี่ปุ่น และเวียดนาม ซึ่งล้วนแล้วเป็นตลาดหลัก เมื่อรวมจำนวนทั้งหมดปีนี้มีนักท่องเที่ยวเดินทางเข้า แขวงหลวงพระบาง 400,416 คน เป็นชาวต่างชาติ 245,083 คน และ ในปีนี้นักท่องเที่ยวชาวลาวก็เพิ่มมากขึ้นด้วย

 นายคำตัน สมพันวิไล รองผู้อำนวยการการท่องเที่ยวแขวงกล่าวว่า ถ้าหากในปี 2551 ไม่มีปัญหาภาวะเศรษฐกิจ การแพร่ระบาดของไวรัส A/H1N1 กับความขัดแย้งทางการเมืองในประเทศเพื่อนบ้านแขวงหลวงพระบางจะมีนักท่อง เที่ยวเพิ่มขึ้นอีก 12-13% นอกจากนี้สำนักการท่องเที่ยวแขวงหลวงพระบางยังได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจ กับฝ่ายบริหารของ 5 หมู่บ้านในแขวงหลวงพระบาง เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ด้วยทั้งนี้เพื่อให้ชนกลุ่มน้อยเข้ามีส่วนร่วมในการอนุรักษ์สถานที่ที่อาจ ใช้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว และช่วยให้ชนกลุ่มน้อยเหล่านั้นมีสภาพชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ส่วนในระดับชาตินั้นรัฐบาลลาว ได้เปิดตัวโครงการรณรงค์ท่องเที่ยว ภายใต้แนวคิด "อัญมณีแห่งลุ่มน้ำโขง" และชูจุดขายเรื่องความหลากหลายทางวัฒนธรรม ความสวยงามของธรรมชาติ และเรื่องชาติพันธุ์ รวมทั้งมีแผนผลักดันให้องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ขึ้นทะเบียนให้ทุ่งไหหิน แหล่งท่องเที่ยวสำคัญ ในแขวงเชียงขวาง ให้เป็นมรดกโลกแห่งที่ 3 ของประเทศ หลังจากหลวงพระบางได้รับการจดทะเบียนเป็นเมืองมรดกโลกเมื่อปี 2538 และปราสาทวัดพู ปราสาทหินโบราณในแขวงจำปาสัก เมื่อปี 2544

[Gettawa]

ลาวที่เห็นในวันนี้ กำลังก้าวเดินอย่างรวดเร็วบนถนนสายเศรษฐกิจ กิจการท่องเที่ยวเฟื่องฟู  ปัจจุบันลาวมีประชากรประมาณ 6 ล้านคน ส่วนใหญ่มีรายได้เพียงวันละไม่เกิน 2 ดอลลาร์ หรือประมาณ 60 บาท ปีหนึ่งๆ มีคนเข้าสู่ตลาดแรงงานประมาณปีละ 2.4 แสนคน โดยคนในตลาดแรงงานลาวทำการเกษตรและป่าไม้ประมาณ 3 ใน 4 และจะมีเพียงประมาณ 10% ที่เป็นมนุษย์เงินเดือน (formal sector)    รัฐบาลลาวตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะต้องลดความยากจนของประชาชนให้ได้ภายในปี 2553  โดยจะต้องทำให้ประชากรอย่างน้อยครึ่งหนึ่งของประเทศมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น และก้าวขึ้นเป็นประเทศอุตสาหกรรมที่ทันสมัยให้ได้ภายในปี 2563 หรืออีก 10 ปีข้างหน้า

การเมืองที่มีเสถียรภาพและประชาธิปไตยรวมศูนย์ด้วย ระบอบสังคมนิยมและพรรคคอมมิวนิสต์คงทำให้การก้าวไปถึงจุดหมายดังกล่าวเป็น เรื่องที่ไม่ไกลเกินเอื้อม !!

[miatang33]