สบายดี...สปป.ลาว (1) สองมิติที่วังเวียง

[Gettawa]

ขับซีตรองตะลุยลาวเหนือ

31 ธันวาคม 2009 - 4  มกราคม 2010

[Gettawa]

ได้รับข่าวสารและเห็นความคึกคักของลาวในช่วงเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬา ซีเกมส์เป็นครั้งแรก (8-19 ธันวาคม 2552)ทำให้อยากไปสัมผัสบ้านเมืองประเทศเพื่อนบ้านของไทยเรารายนี้กะตาตนเอง ซักครั้ง  โอกาสมาถึงในช่วงวันหยุดยาวส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เมื่อสมาชิกชุมชนออนไลน์ "ชมรมซีตรองแห่งประเทศไทย" จัดทริปตะลอนลาวด้วยซีตรองขึ้น ตัวดิฉันเองใช้รถซีตรองซองเทียอยู่ก็เลยใช้สิทธิ์เกาะติดร่วมคณะไปตะลอนลาว ด้วยเลย

ซีตรองตะลอนลาวทริปนี้ เป็นโปรแกรมขับรถเที่ยวลาวที่มีเป้าหมายแวะจุดท่องเที่ยวและเมืองสำคัญของ ลาว 3 แห่งคือ หลวงพระบาง  วังเวียง และเวียงจันทน์    โดยกำหนดรวมพลกันที่จังหวัดหนองคายในเช้าวันที่ 31 ธันวาคม 2552 แล้วทำเรื่องขับรถผ่านแดนเข้าไปยังลาว  เป้าหมายค้างคืนวันแรกที่วังเวียง ดินแดนแห่งธรรมชาติสวยบริสุทธิ์ที่มีคนเปรียบเทียบไว้ว่าเหมือนกับ "ปาย" ของไทย  คืนที่สองไปนอนพักกันที่หลวงพระบาง เมืองมรดกวัฒนธรรมของลาวเหนือ  จากนั้นย้อนกลับมาพักที่วังเวียงอีกหนึ่งคืน ก่อนมุ่งหน้าสู่เวียงจันทน์ นครหลวงของลาว แล้วเดินทางกลับไทยในวันที่ 4 มกราคม 2553

[Gettawa]

ถึงแม้เวลาจะน้อยไปหน่อยสำหรับการขับรถท่องเที่ยวครั้งนี้  แต่ก็ได้เห็นภาพชีวิต สังคมและความเป็นอยู่ของพี่น้องชาวลาวในหลายมิติ  บางช่วงเหมือนกับการย้อนเวลากลับสู่อดีตเมื่อหลายสิบปีก่อนในดินแดนล้านนา และประเทศไทย   ความคล้ายคลึงของศิลปวัฒนธรรม  การแต่งกาย ภาษาพูดของคนหลวงพระบาง ทำให้รู้สึกเหมือนเดินอยู่ในเชียงใหม่  ขณะที่การแต่งกาย ขนบธรรมเนียม ความเป็นมิตรของชนเผ่าบนเขาสูงก็คุ้นตาคุ้นใจเหมือนๆกันกับสิ่งที่เคยมีเคย เป็นของชุมชนชาวเขาเผ่าต่างๆ ในภาคเหนือ ก่อนที่การพัฒนาและระบบทุนจะดูดพวกเขาเข้ามาเป็นฟันเฟืองหนึ่งของขบวนการ ท่องเที่ยวที่เฟื่องฟูจนกลายเป็นกลไกหลักอันดับต้นๆ ในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจประเทศ

[Gettawa]

ใน 3 จุดที่แวะพักท่องเที่ยว วังเวียงคือดินแดนที่กำลังอยู่ท่ามกลางกระแสเปลี่ยนแปลงที่เชี่ยวกรากที่สุด  ความเป็นธรรมชาติของวังเวียงกำลังถูกคุกคามด้วยการเติบโตอย่างรวดเร็วของ นักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลไปยังสถานที่ท่องเที่ยวซึ่งได้ฉายาว่า "กุ้ยหลินเมืองลาว" แห่งนี้ เนื่องจากเป็นแห่งท่องเที่ยวที่อยู่ห่างจากนครหลวงเวียงจันทน์  ไปเพียง 154 กิโลเมตร ไปมาสะดวกด้วยทางหลวงหมายเลข 13 เหนือ   นอกจากนี้วังเวียงยังแวดล้อมด้วยธรรมชาติที่สวยงาม   ตัวเมืองวังเวียงนั้นตั้งอยู่ริมแม่น้ำซอง มีเทือกเขาหินปูนรูปทรงแปลกตาตั้งเรียงรายเป็นฉากหลัง  ความสูงจากระดับน้ำทะเลโดยเฉลี่ยประมาณ 1,000 เมตร มีทั้งป่าไม้  หาดทราย และลำธารที่ใสเย็น

[Gettawa]

มีเกร็ดตำนานเรื่องเล่าเกี่ยวกับวังเวียงไว้ว่า ในสมัยก่อน วังเวียง นี้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า เวียงคำเพราะ เป็นเมืองที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไผ่สีเหลืองทอง ที่ขึ้นหนาแน่น เป็นเสมือนกำแพงธรรมชาติ ป้องกันข้าศึกศัตรู มิให้เข้าโจมตี ทำลายเมืองได้ง่ายๆ และ มีเจ้าชีวิต (เจ้าเมือง) คนหนึ่งครองเมืองเป็นอิสระอยู่   ต่อมาเมื่อเจ้าฟ้างุ้มวีรกษัตริย์ชาวลาวผู้กอบกู้ 3 อาณาจักรอันได้แก่ หลวงพระบาง อาณาจักรล้านช้าง-นครหลวงเวียงจันท์ และอาณาจักรล้านช้างจำปาสัก มาเป็นอาณาจักรเดียว ได้ยกกองทัพมาตีเมืองเวียงคำ แต่ก็ไม่สามารถโจมตียึดเมืองได้  พระองค์จึงใช้กลอุบายเอาเพชรพลอยเงินทองมาติดหัวธนู แล้วยิงใส่กอไผ่ที่ล้อมเมืองนั้น เพื่อให้คนเข้าใจว่า มีเงินมีทองมีคำอยู่ที่นั่น จากนั้น พระองค์ก็ถอยทัพกลับไปตั้งทัพอยู่ที่นครเวียงจันทน์    ทางฝ่ายชาวเมืองเวียงคำออกมาดูเมื่อเห็นว่ามีเงินมีทองคำอยู่ในกอไผ่ ก็พากันตัดต้นไผ่เพื่อจะเอาทอง เอาเงินที่อยู่ในกอไผ่นั้นไปเป็นของตน หลังจากนั้น 2-3 เดือนเจ้าฟ้างุ้มก็บุกมาอีกครั้ง ครานี้เมืองเวียงคำไม่มีป่าไผ่เป็นป้อมปราการธรรมชาติปกปักรักษาเมืองอีก เจ้าฟ้างุ้มจึงตีเมืองและได้รับชัยชนะอย่างง่ายดาย  ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองวังเวียง ส่วนกอไผ่ก็ถูกนำมารวมกองแล้วเผาตรงริมแม่น้ำ ท่ามกลางสายตาฝูงชนที่มาเฝ้ามองดูอยู่ จนกลายเป็นที่มาของชื่อแม่น้ำซอง  ขณะอีกตำนานหนึ่งเกี่ยวกับชื่อแม่น้ำซอง  ระบุว่า ลำน้ำสายนี้สมัยก่อนมีชื่อเรียกกันว่าห้วยสีดา ที่เปลี่ยนเป็นแม่น้ำซองก็เนื่องจากว่าแม่น้ำสายนี้ได้นำศพของพระยาเภาซึ่ง เป็นเจ้าเมืองไผ่หนาม หรือเวียงจันทร์สมัยก่อน ล่องกลับไปยังหลวงพระบาง ชาวบ้านมาเฝ้ามองดูขบวนแห่เต็มสองฝั่งแม่น้ำ จึงเรียกแม่น้ำนี้ใหม่ว่าแม่น้ำซอง เพราะคำว่าซองแปลว่า"มอง" นั่นเอง

[Gettawa]

 คนที่ไปเยือนวังเวียงวันนี้ ไม่ได้เห็นปราการต้นไผ่แล้ว แต่จะได้เห็นธรรมชาติที่สวยงาม นอกจากจะมีกิจกรรมล่องเรือชมสองฝั่งแม่น้ำซอง ปีนเขาแล้ว ก็ยังสามารถเข้าเยี่ยมชมถ้ำต่างๆ ซึ่งมีอยู่มากมาย อาทิ ถ้ำจัง ถ้ำปูคำ ถ้ำลากูน ถ้ำนอน ฯลฯ และยังจะได้เห็นการเติบโตของเมืองที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว มีตึกอาคารโรงแรมที่พักสูง 4-5 ชั้นที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆและอยู่ระหว่างการก่อสร้าง คาราโอเกะ บาร์คลับ รวมทั้ง นักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินกันขวักไขว่  ชาวบ้านที่นั้นบอกว่า นักท่องเที่ยวที่มาวังเวียงเติบโตเป็นเท่าตัวเลยทีเดียว   ขณะที่ภาพรวมนั้น รัฐบาลลาวตั้งเป้าว่ารายได้จากการท่องเที่ยวจะช่วยให้ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายใน ประเทศ (จีดีพี) ของลาว โตไม่ต่ำกว่า 8% ในปี 2552

[Gettawa]

 

[miatang33]